Her güne özel bir anlam yükleniyor bu dünyada. ‘Sevgililer Günü’, ‘Anneler Günü’, ‘Kanserle Mücadele Günü’, ‘Kadın Hak ve Özgürlükleri Günü’, ‘Edebiyat Günü’, ‘Basın Özgürlüğü Günü’. 10 Ocak’ın payına düşense ‘Dünya Çalışan Gazeteciler Günü’. Hapishanelerinde onlarca gazetesi hükümlü olan bir memleketin bugünü nasıl kutlanır ya da kutlanır mı?
Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, 10 Ocak için şu demeçte bulunmuş; “”Günümüz Türkiyesinde medyanın geçmiş dönemlere kıyasla daha özgür ve de çok sesli hale gelmesinde, hükümetimizin öncülük ettiği demokratikleşme ve şeffaflaşma politikaları da kilit rol oynamıştır.” Kilit kelime; ‘kilit rol oynamak’.
Örnek verilen; çok sesli bir basın, özgür, hür… Her şeyi söyleyebilme hakkını kendinde gören, görünce de söyleyebilen… İsterse haykıran, isterse yazan… Ahmet Şık’ların, Nedim Şener’lerin, Mustafa Balbay’ların falanca gündür hapiste yattığı bir ülkede basın özgürlüğünden ve gazeteciler gününü kutlamaktan bahsedilebilir mi?
Bugün Birgün gazetesinin manşetinde “Bugün bayram, volta atın çocuklar!” ifadesi, her şeyi özetlemiyor mu? Sanki gazeteciler vurulmuyor, sanki düşünceler hüküm giymiyor ve kalemler kırılmıyor bu memlekette de, geçmiş dönemlere göndermeler yapılarak hükümetler karşılaştırılılabiliyor.
Hükümet olarak basın çalışanlarının özgür bir ortamda görev yapabilmelerine ve gerekli düzenlemeleri yapmaya öncelik verdiğini söyleyen Başbakan, önümüzdeki süreçte ‘eksikliklerin giderileceğini’ belirtiyor.
Çağdaş Gazeteciler Derneği, günün anlamsızlığını ve önemsizliğini yeterince iyi açıklıyor: “ÇGD’nin ne kutlayacak bir basın bayramı ne de anacak bir gazeteciler günü vardır.”
Yani?
İşinden olan, baskı altında olan, hapishanelere kapatılan gazetecilerin yaşadığı bir ülkede eksiklikler giderilecek, öyle mi?
Galiba bugün dünyanın en dandik günü…
