Hiç ummadığım bir anda eylemin içindeyiz. Galatasaray Lisesi’nden itibaren akın akın üzerimize gelen kalabalıkla birlikte sürükleniyoruz. “Bugün eşcinseller günü mü?” diye soruyor yanımdaki kadın, bir başkasına. Şaşkın, biraz da iğrenmiş gözlerle süzüyor, elinde gökkuşağı renginde bayrağı ve “Ben eşcinsel annesiyim” diye yazılı pankartı tutan ‘diğer’ kadını.
Saat altıyı biraz geçmiş, günlerden pazar. İstanbul bugün yağmura tok, güneşli bir günde bayram ediyor. Taksim şen şakrak bir kadın gibi cilve yapıyor, çevresindeki kitapçılardan bangır bangır yayılan müziklerle kıvırtıyor, tramvaylarla flörtleşiyor.
O uzun yokuşu çıkarken nefesim daralmış, soluklanıyorum. Sonra en sevdiğim dükkanlardan Clandestino’ya uğrayıp Banu’yu alıyor, yokuşa devam ediyorum.
Kalabalık, çok kalabalık… Hafifçe esen rüzgar, bizimle dalga geçer havalarda. Serinlettiği yok, geçip gidiyor sokaklardan. Bir anda onlarca insanın arasındayız. Ama bu hergünkü insan selinden biraz farklı. Çünkü ‘onlar’ farklı.
Ellerinde pankartlarla yürüyen büyük grup, Tünel’e inmeye kararlı, bağırıyor “Buradayız, alışın!” Kafa yormaya gerek yok, onların tercihlerine alışmayan bir Türkiye’de seslerini duyurmaya çalıştıkları için buradalar şimdi, yanımızdalar.
Renk renk giyinmiş, gökkuşağı bayraklarını sallayıp ‘onur’larının savaşını veriyorlar. Kimi “Eşcinsel annesiyim” yazılı bir pankart taşıyor, kimi “Susma, haykır, eşcinseller de vardır” diye arkasındaki kalabalığı gaza getiriyor.
Yüzlerine bakıyorum, o kadar inanıyorlar ki o an yaptıkları şeye, o kadar somut ki eylemleri, sessizden sese, hatta çok sesliliğe dönüşen bu cesareti içten içe alkışlıyorum. Aralarında travestiler, transeksüeller de var, onları destekleyen ve tercihleri ‘farklı’ olmayanlar da vardı. Ve hatta Aşk-ı Memnu’yu güne uyarlayanlar da oradaydı.
“Bihter, Behlül’ü öptüğü gibi Katya’yı da öpebilmeli” yazılı pankart, kuşkusuz bu onur yürüyüşünün en dikkat çekici ayrıntılarından.
Onları alkışlayanlar olduğu gibi yaptıklarına tuhaf bakışlarıyla tepki gösterenler de oldu. Bizi onlardan sananlar da! Kalabalıkla birlikte sürüklenirken karşımızda sırıtıp eylemi izleyen üç erkek kılıklı insan, “Siz de mi onlardansanız yoksa” diye laf etti bize. Banu duruma el koymak için ağzını açsa da, çoktan on adım atmıştık bile.
Tünel meydanına gelince, biraz dağılmalar olduysa da eyleme devam ettiler.
Sisi de grubun lideri gibiydi. Pek çok eşcinsel veya travesti, onunla fotoğraf çektirmek için yanına gitti. Tabii basın da.
Hayatımda gördüğüm en ‘renkli’ eylemdi, kabul etmek gerekirse. Tercihlerinin arkasında duran onlarca insan, kendilerini toplumdan dışlayan yüzbinlerce insanı karşısına almış “Bize alışın” diyordu.
Onların rengi siyah ve beyaz değildi, onlar biraz pembe biraz sarıdan istiyordu. Yeri gelince de siyahtan .
Eşcinseller, o pazar günü özgürdü. Aralarında olmak isteyip olamayan, ailesinden, çevresinden korkup da o alana gelemeyen pek çok ‘diğer’, ‘farklı’ vardı elbet. Ama birileri onlar için de oradaydı işte.
Türkiye alışsın, biraz da eşcinseller konuşsun diye.
***
Bilgi:
Lambada İstanbul, İstanbul LGBTT, Morel Eskişehir ve Pembe Hayat üyelerinden oluşan grup, saat 17.00 sıralarında Taksim Tramvay Durağı’nda, toplandı. “Susma haykır eşcinseller vardır”, “Buradayız alışın” şeklinde slogan atan eşcinseller İstiklal Caddesi’nden Tünel Meydanı’na yürüdü. Gruptakiler, yürüyüş sırasında pankart ve dövizler ile gökkuşağı renklerini taşıyan bayrak da açtı. Yürüyüş yapan gruba tiyatrocu Suat Usta ile Alman milletvekili Stephan Ziebich da destek verdi. Tünel meydanda grup adına yapılan basın açıklamasında öldürülen eşcinsellerin katillerinin yakalanması, toplumda eşcinsellerin kabul görmesi istendi. Yapılan açıklamada, “Seks işçilerinin sendikal haklardan yararlanabilmesini, Trans istihdam olanaklarının arttırılmasını ve Devlet Bakanı Selma Aliye Kavaf’ın özür dilemesini istiyoruz” denildi.
Grup, basın açıklamasının ardından olaysız dağıldı.
Not: Tüm fotoğraflar, hippi kıza aittir.
