Festival zamanı a dostlar! Önümüzde koca bir Onelove var! Hem de en güzelinden. Sophie Bexter geliyor, ben daha ne diyeyim. Groove Armada’yı dinlemek gibi bir heyecanım yok. Tutucuyum işte, müzikte açılamıyorum koca denizlere. Bildiğimle kalmayı seviyor, yetiniyorum. Pazara niyetliyim o yüzden. Efes Pilsen Onelove’a sizi de bekler, hippi ruhunuzu ateşlemeyi temenni ederim.
Sözü uzatmadan… Bir dönemin rock’n roll gençliğinin 1970′lerde çekilmiş fotoğraflarına yolculuk yapmak istiyorum. Isle of Wight Festivali. Yarım milyon insanın akın ettiği bir tür Woodstock. Joan Baez’den Jimi Hendrix’e herkes döktürüyor. Fotoğrafçı Michael Arnaud, üç gün üç gece süren 70′lerin festivalini objektifine hapsediyor ve anılarını anlatıyor…
“Bu, pazar gecesiydi. Muhteşem bir şovdu. 4 saat ya da daha fazla sürdü galiba, tam emin değilim. O zamanki performansların uzunluğu şimdikiyle karşılaştırılamaz. Jimi’ye bu kadar yakın olmak büyük bir onurdu.”
“Herkes kendi halinde. Bir yandan da müzik devam ediyor.”
“Joni Mitchell üzgündü. Kalabalıktan ve sahnedeki ses sisteminden dolayı. Ama giderek ısındı ve iyi bir performans yakaladı.”
“Bir sürü insan bebeği, şişeleri ve yükleriyle gelmişti. Gösteriden daha da fazlasıydı.
Çünkü insanlar aileleriyle oradaydı.”
“Danovan gerçekten çok sıcakkanlıydı. Konseri de çok iyiydi.”
“Ve tabii ki Joan Baez…Oradaki en büyük isimlerden biriydi.”
“Cumartesi günü hava güneşliydi. Yağmurla ilgili bir sorunumuz olmadı.”
“Jethro Tull’dan Ian Anderson. Bu deliliğin gücü gibi bir şeydi.”
“Festival alanına uzak olmayan kumsalda herkes çıplak. Kimi yüzüyor, kimi dans ediyor. Orada epey zaman geçirdim. Ama suya girmedim. İşim fotoğraf çekmekti ne de olsa…”
